Dedemin kucağından bakınca çocuğu daha yakından görebiliyordum.Bembeyaz yüzlü, yuvarlak kapkara gözlü, küçük sivri burunlu çocuk, sanki donup kalmış gibiydi. Dedem, anneannemlere dönüp " Bu Şevki, yazıhanenin çırağı." dedi. Annemle babam, Şevki'nin başını okşadılar. Ben hiçbir şey söylemedim. Kafamda bin bir tilki dolaşıyordu. Dedemle işyerinde kim bilir ne kadar eğleniyordu bu Şevki! Masanın altından yanlışlıkla bacağına tekme atmışım...